Errol Morris'in yönettiği 1988 yapımı 'The Thin Blue Line', gerçek bir adalet mücadelesini konu alan ve belgesel sinemasında çığır açan bir yapımdır. Film, 1976 yılında Dallas'ta bir polis memurunun öldürülmesi sonrasında, delil yetersizliğine ve çelişkili tanık ifadelerine rağmen cinayetten haksız yere mahkum edilen Randall Dale Adams'ın inanılmaz hikayesini ele alıyor. Morris, geleneksel belgesel formatını reddederek yenilikçi bir anlatım tarzı benimsemiş, olayı dramatize eden yeniden canlandırmalar, hipnotik bir Philip Glass müziği ve doğrudan katılımcılarla yapılan röportajları bir araya getirmiştir.

Filmin en güçlü yanı, olayın taraflarını – başta mahkum Adams, olaydaki gerçek suçlu olduğu iddia edilen David Harris, savcılar, avukatlar ve tanıklar – ekrana getirerek izleyiciyi bir dedektif gibi sorgulamaya itmesidir. Görüntüler ve ifadeler arasındaki tutarsızlıkları ustaca ortaya koyan film, izleyiciyi adalet sistemindeki kusurlar, hafızanın güvenilmezliği ve önyargının tehlikeleri üzerine düşünmeye zorlar. Oyunculuktan ziyade gerçek insanların samimi ve çoğu zaman rahatsız edici performansları, filmin etkisini katbekat artırır.

'The Thin Blue Line' sadece bir belgesel değil, aynı zamanda aktif bir adalet arayışıdır. Filmin ortaya koyduğı yeni kanıtlar ve yarattığı kamuoyu baskısı, Randall Dale Adams'ın davasının yeniden görülmesine ve nihayetinde 1989'da serbest bırakılmasına doğrudan katkıda bulunmuştur. Bu yönüyle sinemanın gerçek dünyayı değiştirme gücünün nadir örneklerinden biridir. Adalet, gerçek ve hafıza kavramlarına ilgi duyan, polisiye hikayelerin kurgudan çok daha sarsıcı olabileceğini görmek isteyen herkes için mutlaka izlenmesi gereken, zamansız ve güçlü bir eserdir.